15 augustus: All we need = Control + Alt + Delete
Waar is hier de nooduitgang
Voorlopig weigert dat zuigerige Windows te
reageren op deze toetscombinatie, die we allemaal wel kennen. Op een paar
ongelovige hardcore Linux en Apple gebruikers na dan. Als de boel goed vastslaat,
kun je beuken wat je wil op de "Escape"-toets, maar die geeft je meestal toch
niet de uitvlucht die je dan zo graag wil, mits je wat rigoreuzere maatregelen
treft.
Het idee om dit soort rigoreuze maatregelen te
vertalen naar dagelijkse praktijk, lijkt me op langere termijn niet echt een
handig idee. Daarvoor heeft een doorsnee persoontje zoals mezelf te weinig van
de 3 V's: Vrije dagen, Valuta en Vijn doen waar je zin in hebt. Dus zolang ik
mezelf niet ver genoeg schop om aan de andere kant van de plas te landen (en ook
te blijven), dan houden we het tot die tijd maar op de "roze bril"-concentratie
in 3 a 4 weken tijd. Zo af en toe dwalen gedachten wel eens af hoe het zou zijn
om daar te wonen en te werken, en daarmee ook veel dichterbij te kunnen zijn in
de omgeving wat anders zo vluchtig voorbij gaat in de vakantie. Of met goede
vriendin Kimberly, met wie ik slechts enkele dagen per jaar kan doorbrengen
voordat de "Tarmac" (asfalt) toch echt gestreeld moet gaan worden met een fijne
Amerikaanse bak, om goed uit te kunnen komen aan het eind van de rit. Dit jaar
wordt mijn langste en meest diverse route tot nu toe. Het vereist allemaal veel
voorbereiding en planning om alles in goede banen te leiden, maar dat betaald
zich ook dubbel en dwars terug in je vakantiebeleving. Het is een truukje die
parallel groeit me de ervaring die je opdoet om dit soort reizen te maken. Net
zo parallel als de uitdaging om nieuwe dingen op te merken in een film die je al
10x hebt gezien. "Seen that, been there" dwarrelt vaak door mijn gedachten als
ik boeken lees, discovery kijk of belevingen van iemand anders hoor. Maar niet
altijd... gelukkig. De komende jaren kan ik me nog prima zoet houden in dit
fantastische land, gemaakt om te reizen. En zodra ik "alles" heb gehad kan
ik weer overnieuw beginnen. Als een Heintje Davids die het Elfstedenkruisje
liever aan zich voorbij ziet gaan. Zou ik ook doen hoor.... als Erica Terpstra
aan de finish staat om ter ere hiervan flink met je te gaan staan kopkluiven...
groot gelijk.
15 augustus 2010
5 juli: Turend over de plas
Editie 6: Wat verwacht je nou
Grootste van dit. Gekste van dat. Het mafste zus,
het meeste van zo. Zo stereo-typeren de meesten van ons Amerika wel. Wat zeker
tot de verbeelding spreekt is deze
kilo-knaller, we lusten allemaal wel een fijn hamburgertje alleen sommigen
overdrijven... helaas.
Iets waar ik de afgelopen jaren al meerdere malen
op gehamerd heb, is de samengevatte gouden stelregel "goede voorbereiding, halve
werk". Verwacht niet dat alleen de spreuk je vanzelf in het juiste gareel helpt,
wanneer je nog nooit aan de andere kant van de plas geweest bent. De
verwachtingen die je je kunt voorhouden worden met de jaren mooier, als een rode
port die elk jaar zichzelf verrijkt met extra smaak. Laat ik het zo zeggen: een
route van A naar B (of weer terug naar A) rondhobbelen is leuk, grote steden en
natuurparken zijn een makkelijke bestemming. En het is ook normaal voor een
begin, maar verwacht niet zomaar om de meeste krenten uit de pap te kunnen
halen, slechts enkele berusten op louter toeval. Gaanderweg leer je uit welke
informatiebronnen te putten, door zelf onderzoek te doen maar zeker ook door
attentie van bewoners. Soms kunnen bepaalde tv-programma's of msn-today
berichten je plotseling die krenten te laten vinden die je anders nooit tegen
was gekomen. En dat maakt dat je meer kunt verwachten van je vakantie, en
zoveel mogelijk het loze van je doel te kunnen halen.
Wat jullie dit jaar in ieder geval kunnen
verwachten zijn - naast de standaardzaken zoals steden en natuurparken - zeg
maar een soort Albert Heijn-allerhande van rariteiten en opvallende zaken in het
straatbeeld (of juist niet). Waar haal ik het allemaal vandaan? Dat verklap ik
nog wel een keer.
Eigenlijk moet je proberen te leven naar de 10
reisgeboden voor een geweldige roadtrip. Nu ben ik zelf geen heilig boontje, dus
echt alle regels tot op de letter nastreven dat is niet aan mij besteed. Regels
zijn er om gebroken te worden toch? Maar over het algemeen schaar ik me achter
deze geboden:
Regel #1 - Zie de echte wereld. Blijf van de
snelweg af.
Regel #2 - Eet taart. Eet waaar de bewoners eten.
Vermijd fastfoodketens. "Slow food" liever dan "Fast food"
Regel #3 - Zie de dingen die anderen missen. Niet
te veel thema-parken aub
Regel #4 - Geniet van het onbekende. Als iets in
je ooghoek valt, kijk dan maar eens goed
Regel #5 - Probeer nieuwe dingen - nieuwe plekken,
andere mensen, onbekend eten, nieuwe ervaringen
Regel #6 - Geen noodzaak tot haasten .... geniet
van de reis
Regel #7 - Denk als een bewoner. Luister naar
regionale radiostations, of lees de USA Today en kijk regionale tv
Regel #8 - Maak het beste van elke situatie - hoe
saai of fout ook - en kijk nog eens goed
Regel #9 - Wees slim. Wees veilig. Wees
voorbereid. Zorg voor een volle tank
Regel #10 - Omarm je ervaring. Hou een blog en
statistieken bij en neem vooral heel veel foto's
5 juli 2010
18 december: Fierljeppend tussen Amerika en Canada
USA 2010: de route
Deze keer ga ik zoek naar een getal met 5 cijfers.
Ook met de behaalde waarden met 4 cijfers ben ik door menigeen al half seniel
verklaard, maar toch kan ik het niet laten steeds voortvarend en
grensoverschrijdend mezelf in het reizen te ontwikkelen.
Dit jaar schurkte ik ook al tegen een grens aan (te
weten die van Mexico), alleen het aroma van drugs wat over de grens heen walmde,
weerhield me ervan om hier grensoverschijdend in te zijn. Dat wordt dit jaar
anders, nu 2x een overstap over de Amerikaans-Canadese grens gepland staan. En
ja - ik weet het wel - je passeert dan feitelijk 4x de grens, maar ik hou het
graag simpel. Het kan als het oud-Friesche polstokverspringen (oftewel
Fierljeppen) gezien worden, aangezien relatief niet ver over de grens gegaan
wordt. Maar ja, verder noordelijker wordt Canada met name 1 grote ijsbak. Voor
nu is een kijkje over de schutting prima, en zo kunnen we stapje voor stapje
weer verder.
En dan die 5 cijfers waar ik het over had.... dat
heeft alles te maken met het aantal af te leggen kilometers per vakantie. Vorig
jaar kwam ik op zo'n 9000 km in totaliteit uit (hier zijn ze, de 4 cijfers) en
dit moet en kan getopt worden. De uitdaging die daarna zich voor zal doen is
hetzelfde kunstje, maar dan uitgedrukt in mijlen. Maar goed dat is
toekomstmuziek, we leven vandaag en blijf daarom vooral ook nu goed bij de les.
De route zoals deze hierboven staat is in kilometers 7200 kilometer (4500 mijl)
dus het moet een makkie zijn om boven de grens van de 10.000 km uit te komen. En
als ik nog een keer een luxe auto meekrijg die het de gehele rit uit gaat houden
komt dat helemaal voor zijn roodkoperen.
18 december 2009
23 november: Eating the Road - Fast Food edition
Je bent wat je eet
Stigmatiserend voor een land als Amerika is
natuurlijk de enorme fastfood-industrie, en de daarmee gepaard gaande mensen die
onder het overwicht daarvan gebukt gaan. Maar ja, je moet bij het reizen door
Amerika wel wat te eten hebben. Natuurlijk kun je restaurants vinden waar je
relatief gezond kunt eten, afhankelijk van je gesteldheid 's avonds na een
dag een strak programma afgewerkt te hebben, is het meestal wel verleidelijk om
"the easy way out" te kiezen. "Lekker" makkelijk. Tenminste, proefondervindelijk
vind je zelf je weg in het enorme aanbod.
Iets waar Amerikanen erg goed in zijn is het op
vaak ludieke wijze het toonbaar maken van eigen handelswaar. Rokende BBQ-pits,
catchy slogans en soms overdreven menukaarten maken het toch wel weer leuk om
juist daar eens een kijkje achter de schermen te nemen. Ook typisch Amerikaans -
wat mij betreft - is de hiernaast afgebeelde Fastfood-flowchart. En als ik deze
zo doorneem klopt hij aardig. Een politieagent zou je inderdaad doorsturen naar
de Dunkin' Donuts en jawel, de Sonic is er alleen voor auto's. Wat ik nog wel
hier kan opmerken is dat wanneer je minder dan 3 dollar hebt, je beter naar de
Waffle House kunt gaan. En ik mis de IHOP, dat is de International House Of
Pancakes. Trouwens, de hamburgers en philly cheese-steaks zijn daar het beste.
En het tegenstrijdige van dit alles is, is dat (mits
uitgevoerd op de juiste manier) je kunt afvallen van 3 a 4 weken lang
voornamelijk hamburgers, pizza en subway's naar binnen te schuiven. Heerlijk.
Wat een land.
If you don't know what I'm talking about, just
jump the pond and go see for yourself.
23 november 2009
